چند روز پیش مطلبی رو پروفسور قدسی (از اساتید دانشکده کامپیوتر شریف و به حق از برترین صاحبنظران حوزه کامپیوتر و آی تی) در وبلاگ استادان علیه تقلب منتشر کردند که یاد یکی از مطالب قبلیم افتادم و نتونستم مطلبی درباره این دوست عزیزمون (ایمان ده بزرگی / Iman Dehbozorgi / Iman Deh Bozorgi) ننویسم. متاسفانه مصاحبه ساختگی و تخیلی با این نابغه، ایمان ده بزرگی حدود ۲-۳ سال پیش در یزدفردا منتشر شد و متاسفانه با اینکه تنها خوندن این مصاحبه، مضحک و تخیلی بودنش رو نشون میداد، بدون هیچ تحقیقی در برخی فروم ها و مطالب، و حتی لیست ایرانیان موفق آمد. که البته با مقداری گوگلینگ متوجه زرد بودن تمامی این وبسایت ها و بلاگ ها و فروم ها خواهید شد.

علی ای حال با توجه به اینکه همچان جستجوی نام فارسی (ایمان ده بزرگی) این دوست عزیزمون در گوگل مصاحبه تخیلی ایشون رو  در رتبه های بالا نمایش میده، و یه آدم نامشهور اعتقاد داره تاریخ و افکار رو در آینده تاریخچه مطالب ایندکس شده در وبسایت های وب۲ مثل گوگل و ویکیپدیا می سازه، قصد کردم مطلبی درباره این مصاحبه و ایمان ده بزرگی بنویسم تا بلکه بعد از دو-سه سال با جستجوی نام مبارک ایشون در اینترنت مطالب دیگه ای هم مشاهده بشه..

اول لطفا متن این مصاحبه رو بخونید، چون با وجود این متن احساس می کنم توهینه اگر بخوام شروع کنم دلیل بیارم واسه جعلی بودنش. فقط به چند نکته اشاره می کنم:

* در این مصاحبه اومده “این روزها کمتر کسی هست که نام نابغه ایرانی صنعت IT،  مهندس ایمان ده بزرگی رو نشنیده باشد”!! ضمن پوزش از اینکه توضیح واضحات میدم، من بی خبر از صنعت آی تی که میشم جزو اون کمتر کس هیچ! کس دیگه هم یعنی قبل این مصاحبه اسم ایمان ده بزرگی رو شنیده بود؟ برای اینکار کافیه یک گوگلینگ ساده روی اسم ایمان ده بزرگی و اسم لاتین Iman Dehbozorgi یا iman Deh Bozorgi بکنید تا به شهرت ایشون تا قبل از این مصاحبه پی ببرید. تنها چیزی که از ایشون با جستجوی کلمه لاتین مشاهده میشه اینه که گویا اهل شیراز هستند، صاحب سه دامین و آدرس ایمیل و ..

* نوشته شده مصاحبه با یکی از شبکه های خبری فارسی زبان انجام شده، آیا عکس هایی که در خبر هست مربوط به شبکه های خبری فارسی زبانه؟ عکس های زیر رو هم ببینید تا بیشتر به هنر استفاده نابغه وار ایمان ده بزرگی از فتوشاپ در صنعت آی تی پی ببرید!

* این مسابقه جهانی طراحی وب کانادا چیست؟ (بازم من یکی بوق!) که با انتخاب جوانترین مهندس IT کشور یکی شده؟ این آقا اصن در کدوم کشور مهندس IT شده؟ کجا؟ کدوم دانشگاه؟ من به شخصه متوجه نشدم مسابقاتی که ایشون توش شرکت کرده و رتبه ایران رو تغییر داده طراحی وب بوده؟ یا جوانترین مهندس؟ منظور از اطلاعات در زمینه IT چیه که باهاش باید توو مسابقات طراحی وب کانادا (؟؟؟) شرکت کرد؟

* “در خیلی نشریه ها و رسانه های خبری اعلام شده در ایران هم که برای سپاسگزاری و تشکر از شما لقب پدر IT  ایران را بهتون دادند !
-   همینجا تشکر می کنم  از این همه لطف و محبتی که به من داشتند .”

شرمنده در مورد این یکی دیگه واقعا روم نمیشه توضیحی بدم!

* دقت کنید در مصاحبه ایمان ده بزرگی چندبار برای خودش از لغت نابغه استفاده کرده؟ کدوم نابغه ای رو در تاریخ بشر سراغ داریم که در یک مصاحبه یا گفتگوی رسمی که می دونه منتشر میشه، روش بشه و انقد به خودش بگه نابغه؟ جز جوانی که معلوم نیست کدوم بیماری یا عقده های زندگی ناچارش کرده به ساخت چنین مصاحبه ای!

* قسمت های دیگه شامل ازدواج، تیپ و شوخ طبعی بسیار زیاد دوستمون رو واگذار می کنم خودتون بخونید و لذت ببرید!

و جمله آخر خبر: “این مصاحبه من رو خیلی به یاد شعر چو ایران نباشد تن من مباد  میندازه امیدوارم شما هم مثل من لذت برده باشید و به ایرونی بودن خودتون افتخار کرده باشید . ” !

پ.ن۰: هدف این مطلب به هیچ وجه تخریب ایشون که من اصن نمیشناسمش نبود، هدف تنها مبارزه با این لجند بود و اینکه اینترنت با مطالب دروغ پر نشه، یا حداقل هم با دروغ پر شه هم با راست!

پ.ن۱: همین روزها قسمت مثلا اصلاحی زیر این خبر بعد از سه سال بخاطر آبرورزی بیش از حد اضافه شد. خوشبختانه این یکی دو روز نتایج جستجوی “ایمان ده بزرگی” در گوگل هم مقداری با قبل تغییر کرده :)

]]> http://aminkarimi.com/archives/270/feed 1 http://aminkarimi.com/archives/261 http://aminkarimi.com/archives/261#comments Sun, 23 May 2010 19:28:34 +0000 امین http://aminkarimi.com/?p=261 به نظر من سوم خرداد پرافتخارترین روز تاریخ معاصر ایرانه

پ.ن۱: همین الان تلویزیون “روز سوم” (ساخته محمدحسین لطیفی) رو پخش کرد و من دوباره (بار قبلی در سینما) این فیلم رو دیدم و لذت بردم، واقعا شاهکاریه در ژانر خودش و بهترین توصیف واقعی و استعاری از روز سوم..

پ.ن۲: ..

۱- نوآوری، و نه تکامل آنی!

۲- ایده های از همه جا می آیند!

۳- مجوزی برای دنبال کردن رویاهایتان!

۴- پروژه ها را نکشید، تغییر شکل دهید!

۵- تا می توانید اطلاعات با دیگران به اشتراک بگذارید!

۶- کاربران، کاربران و کاربران، و نه پول!

۷- داده ها بی طرفند، از آنها استفاده کنید!

۸- خلاقیت شیفته محدودیت است!

۹- شما با استعداد هستید؟ ما در حال جذب تیرو هستیم

• دانلود فایل پاورپنت: فرهنگ نوآوری در گوگل؛ ۹ قانون نوآوری در گوگل

——————————————————————————

Marissa Mayer, Google’s vice president of search products and user experience is 32-year-old with two Stanford degrees in computer science. She’s also Google’s high priestess of simplicity. Here she shares the rules that give the search giant its innovative edge:
- Innovation, not instant perfection
- Ideas come from everywhere
- A license to pursue your dreams
- Morph projects, don’t kill them
- Share as much information as you can
- Users, users, users (not money!)
- Data is apolitical
- Creativity loves constraints
- You’re brilliant? We’re hiring

Download ppt File: Google’s Culture of Innovation; 9 Rules of Innovation from Google

• مبدل زبان حیوانات در Google Translate
• تغییر نام محصولات گوگل به Topeka (+)

دوستانی که دیروز به گوگل سر زدند به دلیل همین دروغ دوم بود که بجای لوگوی گوگل با لوگوی زیر مواجه شدند ;)

پ.ن: همین الان توی وبگذر هم دروغ ۱۳ دیدم (لینک)، البته هنوز اعلام نکرده (۱:۳۰ بامداد روز ۱۴ام) ولی دروغ بودنش خیلی تابلوئه :دی

این متن رو حدود یکی دو سال پیش نوشته بودم و خالی از لطف ندیدم دوباره منشرش کنم :) و بهانه ی این دوباره-منتشر-کنی این لجند ست که این روزها درباره دختر بیل گیتس ایمیل به ایمیل می چرخه..

پیرو بلاگ یکی از بچه ها و شنیده های مشابه سابق، بسیار علاقمند شدم به Urban Legends! :دِ دِ دِ دِن

در ویکی پدیا درباره Urban Legend ها می خوانیم:
اصطلاحا Urban Legend (به فارسی نمی دونم چی بشه، افسانه های شهری یا بهتر از اون افسانه های محلی) یک شکل مدرنیته از افسانه سازیه که با چرخیدن زیاد بین مردم رنگ واقعی پیدا می کنه و همه فکر می کنند راسته در حالی که یا بکل دروغ یا به شکل دیگریه!

از قدیم این افسانه ها بسیار وجود داشته و خیلی هامون خیلی هاش رو شنیدیم، ولی اگر دقت کرده باشید الانا خیلی بیشتر شده! اگر فک می کنید نه، حاضرم ثابت کنم نصف بیشتر داستان های جالبی که شنیدید و فکر می کنید واقعیه یکی از همین Urban Legend هاست. ولی دلیل افزایش این افسانه ها چیه؟
مسلما یکی از دلایل اصلی پیشرفت تکنولوژی و همه گیر و آسان شدن گسترش اطلاعاته ( که در ویکی عزیز من از این قبیل به ایمیل و اینترنت و اینها اشاره شده). شما هم همین امروز می تونید یه Urban Legend بسازید! امتحان کنید، مخصوصا اگر سایت یا بلاگ پربازدید کننده ای دارید (اعتبار هم چندان لازم نیست، کمیت بسیار مهم تر است از کیفیت). فردا مطلب شما در چند بلاگ دیگر، و پس فردا هم به همین ترتیب. تازه اگر خوشبین باشیم و از گسترش پچ پچ (زبان به زبان) اون بگذریم.

از Urban Legend هائی که این مدت بهش برخوردم و واقعا فهمیدم ۹۹ درصد مردم دنیا زحمت کشف درست یا غلط بودنشو به خودشون نمی دن (با اینکه با چند دقیقه Googling همه چیز مشخص میشه) می تونم موارد زیر رو بگم (با کلیک روی لینک ها می تونید اطلاعات بیشتری کسب کنید):

• Urban Legend معروف خودکار ناسا و مداد روسیه
• Urban Legend معروف وصیت های چالی چاپلین به دخترش (این یکی رو یه ایرانی ساخته بود)
• Urban Legend صحبت های خداشناسانه انیشتین در کلاس درس
• تولید حیوانات ژنتیکی (جنپتس / Genpets)
• ایمان ده بزرگی نابغه IT!
• دو سوال درباره انتخاب سیاستمداران و تولد بتهون (فارسی / انگلیسی)
• مجموعه توهمات پیرامون انیشتین و دکتر حسابی

نمونه های دیگر Urban Legend ها رو هم در اخبار رسانه ها و برخی وبسایت ها و بلاگ ها می تونید ببینید.

توصیه برادرانه: بیائیم از این به بعد کمی هوشیارانه تر و بی اعتماد تر با چیزهای جالب و عجیبی که می شنویم برخورد کنیم. یادمون نره درسته تکنولوژی پیشرفت می کنه و Urban Legend ها بیشتر و واقعی تر میشند ولی تکنولوژی پیشرفت می کنه و ما هم می تونیم هوشیارتر اونها رو شناسائی کنیم (حداقل معروف ها و خارجی هاش رو میشه، ولی ایرانیهاش کمی سخته چون ایرانی ها کلا زیاد دنبال شناسائی نیسن، واقعی کردنش بیشتر حال میده!).

پ.ن۱: Urban Legend ها چند ساله به عکس ها هم رسیده، مواظب باشید!

پ.ن۲: یه سایت پیدا کردم راست کار Urban Legend ها. توش بسیاری از  UL ها بهمراه اثبات درستی یا نادرستیش هست و حتی بازی هائی هم برای تشخیص واقعی یا غیرواقعی بودن عکس و خبر داره. من که بسیار حال نمودم شما هم ببینید. (لینکش)

Up

انیمیشن “فراز” (Up) محصول ۲۰۰۹ والت دیزنی جدای از گرافیک سه بعدی بسیار زیبا و حرکات طبیعی از داستان طنزآمیز و آموزنده ای هم برخورداره. داستان خیلی ساده ست و همین سادگیش برای آدم واقعا لذت بخشه. اهمیت آرزوها و هدف گذاری هایی توی زندگی که شاید توی دنیای ماشینی امروز کامل فراموششون کردیم و فطرت ساده انگار و زیباشناس ماست که میون مشغله های اغلب بی هدفمون اسیر شده (صحنه ای از کارتون به بهترین شکل این موضوع رو نشون مید). پیرمرد بامزه شخصیت اصلی این فیلم دنبال رسیدن به آرزوی دوران کودکیشه، دوران کودکی که تا بزرگسالی با همسری سپری شد که در آرزوهای پیرمرد شریک بود ولی..

بطور خلاصه اگر دوست دارید یک کارتون بامزه، آموزنده و کامل از لحاظ فنی با داستانی ساده و جذاب ببینید و بعد از دیدنش احساس خوبی داشته باشید “آپ” بهترین گزینه ست!

Coraline

استاپ-موشن سه بعدی کورالاین (Coraline) محصول ۲۰۰۹ فیلمی با ژانر تخیلی-ترسناک (البته نه خیلی ترسناک!) که بر اساس رمانی با همین نام که در سال ۲۰۰۲ نوشته شد و برنده نوبل هم شد ساخته شده. داستان ماجراهای دختریه که شاید از کمبود توجه و خیال پردازی های زیاد با مسائلی روبرو میشه که خیلی هم خیالی بنظر نمی رسه. کلیت داستان درونمایه طنز داره و حداقل این خاصیت رو داره که ادامه داستان خیلی براتون قابل پیشبینی نیست!

امیدوارم از هردوی این ها لذت ببرید مخصوصا اولی!

]]> http://aminkarimi.com/archives/200/feed 0 http://aminkarimi.com/archives/192 http://aminkarimi.com/archives/192#comments Sat, 28 Nov 2009 10:22:34 +0000 امین http://aminkarimi.com/?p=192 تا به امروز ایمیل‌، اصلی‌ترین راه ارتباط ما در اینترنت بود، اما به نظر می‌رسد که رفته‌رفته این دوره، در حال سپری شدن است. در این پست، ابتدا ایمیل را با شیوه‌های نوین ارتباطی مقایسه می‌کنم و سپس در مورد گوگل ویو Google Wave و تفاوت آن با سایر شیوه‌های ارتباط آنلاین صحبت خواهم کرد.

نسل جدیدی از سرویس‌های اینترنتی، عرصه را بر ایمیل تنگ کرده‌اند، شاخص‌ترین آنها فیس‌بوک و توییتر هستند. چنین تغییر رویکردی در عرصه ارتباطات آنلاین، شیوه ارتباط ما را به اندازه زیادی دستخوش تغییر کرده‌اند.

گرچه در حال حاضر هنوز هم بر تعداد کاربران ایمیل افزوده می‌شود، اما شتاب رشد کاربران سرویس‌های دیگر ارتباطی، آهنگ سریع‌تری دارد. در آگوست سال ۲۰۰۹، بیش از ۲۷۶ میلون نفر در آمریکا، چند کشور اروپایی، استرالیا و برزیل از ایمیل استفاده می‌کردند که نسبت به آگوست سال ۲۰۰۸، ۲۱ درصد بیشتر بود. اما در مقام مقایسه، میزان رشد کاربران شبکه‌های اجتماعی، در همین بازه زمانی، ۳۱ درصد بود و به بیش از ۳۰۱ میلیون نفر رسید.

نیازها و توقعات بشر، محدوده خاصی ندارند. چند سال پیش ممکن بود، نیم ساعت طول بکشد، تا ایمیل به گیرنده، برسد. اما امروز، اگر پیامکی، با تأخیر چند ثانیه‌ای به دست گیرنده‌اش برسد، شاکی می‌شویم. چند سال بعد هم ممکن است شکایت ما این باشد که چرا وقتی در مکانی نزدیک دوستمان قرار داریم، از موبایلمان پیامکی به طور خودکار فرستاده نمی‌شود، مبنی بر اینکه ما همان نزدیکی هستیم!

ویژگی‌ها و کاربردهای سرویس‌های جدی ارتباطی:

۱- ارتباط در همه جا و هر زمان: شاید ایمیل بیشتر مناسب روزهایی بود که همیشه و همه جا به اینترنت متصل نبودیم، در آن روزها که خبری که از اینترنت موبایلی نبود، ما هر روز، در ساعت مشخصی به اینترنت متصل می‌شیدم، وارد حساب کاربری ایمیل‌ خود می‌شدیم و بعد از خواندن و جواب دادن به ایمیل‌ها، دیس‌کانکت می‌شدیم. اما اتصال بی‌وقفه کاربران به اینترنت، مستلزم ایجاد سرویس‌های جدیدتری بود، سرویس‌هایی که رفته‌رفته سرو کله‌شان پیدا شد.

۲- ارتباط بی‌درنگ: زمانی برای اینکه بفهمیم دوستمان کجاست، در حال انجام چه کاری است و یا چه حال و هوایی دارد، مجبور بودیم، ایمیلی بزنیم و منتظر پاسخ بمانیم، اما حالا به یاری فیس‌بوک و توییتر، حتی لازم نیست، چنین سؤال‌هایی پرسیده شود، چون می‌شود، پاسخ این سؤال‌های ذهنی را در status یا توییت‌های دوستان دید.

۳- سرویس‌های جدید ارتباطی، هم بر کمیت ارتباط می‌افزایند و هم ارتباط را از حالت خشک و رسمی در می‌آورند. چند وقت پیش اگر به سفری می‌ر‌فتیم، ممکن بود با ایمیل برای تعداد محدودی از دوستانمان در مورد چیزهایی که دیده‌ایم و تجربه کرده‌ایم، توضیحاتی بدهیم و احیانا عکس‌هایی برایشان بفرستیم. اما امروز در همان لحظه، تعداد بیشتری از دنبال‌کنندگان ما در توییتر، می‌توانند بخوانند که کجا هستیم و چقدر با مقصد نهایی فاصله داریم، آنها حتی می‌توانند عکسی را که چند ثانیه پیش با موبایل گرفته‌ایم و به اشتراک گذاشته‌ایم، ببینند! البته همین فاش‌گویی جمعی ، ممکن است مجبورمان کند که اندکی ملاحظه‌گری را هم وارد نوشته‌ها و اشتراکاتمان کنیم.

۴- سرریز اطلاعات: اما یک جنبه منفی سرویس‌های جدید ارتباطی، سرریز اطلاعات است. وقتی شما در توییتر یا فرندفید بیش از ۲۰۰ – ۳۰۰ نفر را دنبال کنید، به خوبی متوجه این قضیه می‌شوید. گاهی پیدا کردن پیام‌های مهم در میان انبوهی از پیام‌های کم اهمیت‌تری که مثلا در آنها محتوای نهار و صبحانه یا قطعه شعری توییت شده‌ است، ناممکن می‌شود. اینجاست که گاهی نیاز می‌شود، کاربر به دنبال صافی‌هایی بگردد که پیام‌های باارزش‌تر را برایش جدا کنند، مثلا در توییتر می‌توان تگ خاصی را جستجو کرد، به زودی هم کاربران این سرویس امکان خواهند یافت که کسانی را که دنبال می‌کنند، در گروه‌های مرتب کنند و نظم بدهند.

اما شاید کمتر کسی باشد که از ترس یک سونامی اطلاعاتی، بر وسوسه دسترسی به دریای اطلاعات ارزشمندی که سرویس‌های جدید ارتباطی در اختیارمان قرار می دهند، فائق آید.

۵- هویت‌بخشی: من کی هستم؟! در زمانه ایمیل، ما تنها اسمی بودیم، قبل از یک دات کام. اما در عصر توییتر، فیس‌بوک و فرندفید، کاربران دیگر می‌تواند از کوچک‌ترین علایق و سلایق ما مطلع شوند: چه چیز می‌خوریم و چقدر؟! شب‌بیداری را دوست داریم؟ گیک عشق‌کامپیوتر هستیم یا طرفدار مشتاق یک تیم فوتبال؟ کدام شاعر را دوست داریم؟ ولخرج هستیم یا خسیس؟ انزواطلب و محتاط هستیم یا اجتماعی و رفیق‌باز؟ چه نوع خبرهایی را دنبال می‌کنیم؟ اینها چیزهایی هستند که در عصر ایمیل، هرگز در مورد دوستان آنلاینمان کشف نمی‌کردیم.

۶- وقت‌گیر یا ابزارهایی برای تلف کردن وقت؟ بسته به نحوه استفاده ما از ابزارهای جدید ارتباطی، آنها هم می‌توانند وسیله‌ای برای صرفه‌جویی در وقت باشند و هم ابزارهایی برای تلف کردن وقت.

تصور کنید که مشکل فنی در مورد کامپیوتر یا یک سوال درسی دارید. با پرسیدن سؤالتان در یک شبکه اجتماعی، به احتمال زیاد یک پاسخ مناسب دریافت خواهید کرد و تازه می‌توانید به صورت زنده، سؤال و جواب هم بکنید. به این ترتیب دیگر لازم نیست، به چند نفر ایمیل بزنید و چند ساعت منتظر بمانید، اما از سوی دیگر همین شبکه‌های اجتماعی می‌توانند، خیلی راحت، هر روز دو سه ساعت از وقت با ارزشتان را بگیرند.

———————-

گوگل ویو، تجسم الگوی جدید ارتباط:

از حدود ۱۰ روز پیش، دعوتنامه‌های سرویس جدید گوگل، یعنی گوگل ویو Google Wave، که البته هنوز در مراحل ابتدایی خود به سر می‌برد، برای تعدادی از کاربران فرستاده شده است و کاربران ایرانی محدودی هم به آن دعوت شده‌اند. کار برجسته گوگل ویو، مهیا کردن امکان ارتباط بی‌درنگ کاربران و تسهیل اشتراک نظرات و فایل‌ها برای آنهاست.

به گمان من گوگلی‌ها حتما نحوه خاص و منحصر به فرد ارتباطات را در فرندفید، تحت نظر گرفته‌اند و با استفاده از این مشاهدات ایده گوگل ویو را عملی کرده‌اند. اگر کاربر فرندفید بوده باشید، می‌دانید که ارتباط در فرندفید، الگوی خاص دارد:

در ایمیل، ارتباط غیرفعال passive است. به این معنی که وقتی شما ایمیل دریافت می‌کنید، اجباری برای پاسخ دادن به آن در همان لحظه ندارید. توییتر از این لحاظ، نوع غیرفعال‌تری از ارتباط است، چون اکثر توییت‌ها به منظور دریافت پاسخ، ارسال نمی‌شوند.

اما در هنگام چت و استفاده از سرویس‌های پیام‌رسانی بی‌درنگ، نوع ارتباط جبری aggressive است. یعنی شما اگر on‌ باشید و بعد دوستتان روی چت ظاهر شود و سوالی بپرسد، اجباری برای پاسخ دادن در همان لحظه دارید.

اما گوگل ویو می‌کوشد که الگوی تازه‌تری ار ارتباط را همگانی کند: ترکیبی از ارتباط غیرفعال و ارتباط جبری! از این نظر گوگل ویو دقیقا شبیه فرندفید است.

بگذارید بیشتر برایتان توضیح بدهم، وقتی دعوتنامه گوگل ویو را دریافت کردید، حتما در دقایق ابتدایی گیچ می‌شوید و از خودتان می پرسید که سرویسی که اینقدر حرف و حدیث برایش به پا شده، همین بود؟! این سرویس چه چیز تازه‌ای دارد؟

در گوگل ویو، هر زمان که بخواهید در مورد مسئله‌ای صحبت کنید، باید اصطلاحا یک موج یا Wave درست کنید. به نظر من این اصطلاح بسیار بامسما است. فرض کنید که مثلا هوس کرده‌اید که لپ‌تاپ بخرید، شما می‌توانید یک ویو برای این منظور درست کنید و چند نفر از دوستان را وارد «ویو» مورد نظر بکنید و شروع کنید به بحث. بعضی از دوستانی که وارد ویو کرده‌اید، در آن لحظه آنلاین هستند و در ضمن حوصله بحث دارند، پس تقریبا شبیه یک چت معمول، با شما سوال جواب می‌کنند. اما تعدادی از دوستانی هم که وارد ویو کرده‌اید، در آن لحظه آنلاین نیستند، یا در آن زمان، حوصله بحث در مورد برندهای مختلف لپ‌تاپ را ندارند، آنها می‌توانند هر زمان که دوست داشته باشند، کل گفتگوهای شما را بخوانند و بعد نظرات خود را اضافه کنند.

پس می‌بینید که این گوگل ویو با ترکیب دو شیوه ارتباطی غیرفعال و جبری، شیوه جدیدی از ارتباط را درست کرده است، با تسامح می‌توان گفت: گوگل ویو، ترکیب ایمیل و چت است. گوگلی‌ها قبلا با کنار هم قرار دادن ایمیل و جی‌تاک کوشیده بودند که چت وایمیل را با هم ادغام کنند، اما حالا با ویو، آنها توانسته‌اند، به شیوه مبتکرانه‌تری این کار را انجام دهند.

تا زمانی که ویو در دسترس همه کاربران اینترنت قرار بگیرد، زمان زیادی باقی مانده، باید منتظر ماند و دید که وقتی این سرویس همگانی شود و اپلیکیشن‌های دسکتاپ و موبایل هم برای آن، همچون توییتر ساخته شود، چه میزان محبوبیت خواهد داشت و موفقیت کسب خواهد کرد.

اما چیزی که روشن است این است که ویو، بیش از آنکه یک محصول اختصاصی شرکت گوگل باشد، یک پلت‌فرم است و به عبارت دیگر یک خط مشی و یک تفکر و اندیشه بنیادی برای ایجاد تحول و تولید شیوه جدیدی از ارتباط است.

منبع: یک پزشک

]]> http://aminkarimi.com/archives/192/feed 0 http://aminkarimi.com/archives/187 http://aminkarimi.com/archives/187#comments Wed, 07 Oct 2009 15:51:06 +0000 امین http://aminkarimi.com/?p=187 خیلی از کسانی که درگیر کار هستند مخوصصا در سطوحی که نیاز به ارتباط (سر و کله زدن خودمون!) مستقیم با مشتری ها دارند حتما با مشتری یا کارفرمای عصبانی (به هر دلیل، درست یا غلط) روبرو شده اند. من هم در زمینه های کاری که تا الان داشتم از این قاعده مستثنی نبودم و یادگیری اصولی برخورد با اون ها برام خیلی لازم بود. البته اعتراف می کنم حوصله خیلی زیادی در برخورد با مشتری (مخصوصا از نوع عصبانیش) ندارم! این مقاله می تونه برای هر کسی گرفته از مغازه دار تا مدیر بنگاه و یا حتی در روابط عمومی زندگی عادی بسیار مفید باشه.

گام هائی برای موفقیت در برخورد با مشتریان عصبانی

برگرفته از مقاله Steps to Success with Angry Customers

مترجم: امین کریمی

تلفن را برمی دارید و یک مشتری می گوید: “هی شما! (لحن عصبانی)”. با تمام وجود جا می خورید! “چرا حتی یک روز هم از دست چنین تلفن هائی در امان نیستم؟” عصبانیت ناشی از تلفن هائی اینچنین، مانند عصابنیت ناشی از مسائل دیگر روز به روز در حال افزایش است.
یک نقل قول قدیمی می گوید: “مطمئن ترین علامت اینکه شما هیچ احساسی ندارید این است که شما با کسی بحث کنید که او هم هیچ احساسی ندارد”. ولی وقتی شما مجبور به حل یک مشکل هستید، چگونه می توانید یک مشتری عصبانی را که ناامید و سردرگم است و فقط شما را برای بیان درخواستش پیدا کرده قانع کنید؟
جواب این است: این کار شماست! کسانی که تلفنی با شما تماس می گیرند ممکن است متفاوت باشند و کلمات و عبارات متفاوتی برای بیان درخواست خود داشته باشند ولی مسئله و چالشی که مطرح می کنند کاملا مشابه است.
Selma Mayers می گوید: “هنگامی که یک مشکل ها از راهی که برنده ها و بازنده هائی وجود دارند حل شده است، ناگزیر گام اصلی برای درگیری های بعدی ایجاد شده است. شما زمانی برای درگیری های آینده در باره این مشکل نخواهید داشت. پس فقط درصورتی برنده خواهید بود که مشکل ها حل شده باشند.”
شما می توانید چارچوب ارائه شده برای ارتباط با مشتریان ناراضی در این مقاله را امتحان کنید. پس از خواندن این مقاله، موفق ایجاد ارتباط بهتر در تماس های تلفنی و یا رودرو با مشتریان ناراضی خواهید بود. این مقاله برای ایجاد احساس مثبت و رضایت در مردم عصبانی است. شما می توانید با زبان خودتان صحبت کنید، ولی حتما رویکرد و ترتیب گام ها را رعایت کنید.

گام اول:
با خونسردی گوشی را بردارید و روی مشکلی که در حال شنیدن و تشخیصش هستید تمرکز کنید. احساسات خود را برای رویاروئی با مشتری کنترل کنید. شما نیازی به ارتباطی احساساتی برای سروکار داشتن با یک مشتری عصبانی ندارید. کنترل احساسات به این معنی نیست که شما اهمیتی به حل مشکل نمی دهید و تنها به معنای کنترل وضعیت و جلوگیری از یک دید احساسی است.
ما این را یک تجربه جدانشدنی توصیف می کنیم و این کار به مشتریان ما کمک می کند تا فرآیند تفکر را تصویر سازی کرده و با تمرکز روی موضوع آن را توضیح دهند.
خودتان و رفتارهای بد دیگران را بیاد بیاورید. اجازه ندهید این رفتارهای بد بر شما غلبه پیدا کنند. اگر لازم است وقفه ای در پاسخگوئی بدهید (برای کنترل احساسات منفی). اگر شما در جریان صحبت ها وقفه ای ایجاد کنید (بخصوص در تماس های تلفنی) مشتری درخواستش را دوباره مطرح خواهد کرد.
اگر تماس گیرنده از کلمات زشت استفاده کرد نگران نباشید چون در واقع شما که نمی خواهید او را به دوست خود آقای Dial Tone معرفی کنید! (بعبارتی با او سنمی ندارید!) شما نباید کلمات رکیک تماس گیرندگان را تحمل کنید. پس با صدائی رسا بگوئید: من به شما کمک خواهم کرد، این برای من مشکلی نیست، ولی من نمی توانم زبان نیش دار و بی احترامی های شما را تحمل کنم.
تمرکز خود را از روی آن شخص و رفتارش به سمت یک زمینه مشترک ممکن بین خود و مشتری ببرید.

گام دوم:
احساسات مشتری را تایید و تصدیق کنید، ولی در عین حال مشتری را با لحن رسا و حرفه ای گونه خود آرام کنید.
سعی کنید بگوئید:
“من ناراحتی شما را می بینم و برای کمک به شما اینجا هستم.”
” مطمئن باشید راه حلی برای مشکل شما خواهیم یافت.”
بیشتر از توان خود به مشتری قول ندهید و در حد مسئولیت و سمت خود عمل کنید.
اغلب پشتیبانان گمان می کنند بهترین راه برای آرام کردن مشتری در این مرحله گفتن جمله “شرمنده ام!” است. این جمله می تواند به آرام شدن مشتری کمک کند ولی سطح شخصیت شما را پائین خواهد آورد. بعلاوه، بسیاری مشکلات دیگر نیز در این روش وجود دارد از جمله پوچ و غیر خالصانه بودن این جمله (مشتری متوجه تاسف مصنوعی شما می شود).
این روش هنگامی که مشتری تنها از شما اخلاص در قولی که می دهید را می خواهد ناکارآمد است. این کار موقعیت شما را یک سطح پائین می آورد و نشان می دهد شما در ارتباط با مشتریان ناموفق هستید. درواقع جمله “شرمنده ام!” درخواست های مشتری را افزایش داده و رفتار طلبکارانه او را با بی احترامی بیشتری توام می کند.
راه موثر تر این است که ابتدا احساسات مشتری را تائید و سپس گام های بعدی  را اجرا کنید.
در ضمن، احساس شرمندگی و تاسف نشانه بدبختی، بی ارزشی و ضعف می باشد.
البته بیاد داشته باشید شما همچنان می توانید در مراودات با دوستان یا اظهار همدردی با شخصی که مشکلی دارد اظهار تاسف نمائید و این با مورد اخیر متفاوت است.

گام سوم:
تاکید کنید که مشکل را بدرستی شنیده اید.
“من هم با شما موافقم. این باعث سردرگمیست. حالا امکان دارد …؟ درست است؟”
“اینجا مشکلی وجود دارد که براحتی می توانیم آن را حل کنیم.”
“من می توانم در این مشکل کمکتان کنم. برای حل مشکل مطالبی وجود دارد که باید برای شما روشن کنم.”

گام چهارم:
از مشتری برای اطلاع رسانی این مشکل و جلب توجتان تشکر کنید. این تشکر همواره می تواند با یک عذرخواهی همراه باشد.
“ممنون از وقتی که برای بحث راجع به این مشکل گذاشتید.”
“بسیار متشکرم که مارا از مشکل پیش آمده باخبر کردید.”
“متشکرم بابت اطلاع رسانی شما پیرامون این مشکل.”

گام پنجم:
تنها درصورتی عذرخواهی کنید که واقعا اشتباهی وجود داشته و مشکل خاصی بوده.
“من معذرت می خواهم بابت..”
از معذرت خواهی فراتر نروید! نگویید “شرمنده یا متاسفم!” یا “خیلی شرمنده ام!”.
در مراحل ۲ تا ۵ شما عصبانیت مشتری را خنثی می کنید و نشان می دهید که می دانید مشتری برای چه تماس گرفته است و با او همکاری می کنید و راهکارهائی می دهید تا درنهایت راه حلی برای مشکلش پیدا شود.

گام ششم:
اطلاعات را با روشی مثبت، حرفه ای و صبورانه پیدا کنید. انتخاب ها را به محض مشاهده پیشنهاد دهید. “توانستن” را مقدم بر “نتوانستن” قرار دهید. اجازه بدهید مشتریان قبل از اینکه بدانند چه چیز غیر ممکن است، بدانند چه چیز ممکن است. شما باید در این مرحله انعطاف پذیر باشید. خلاقیت و دانش خود را برای پیش بینی اتفاقات بعدی استفاده کنید و یک مرحله جلوتر از مشتریان باشید.
درک کنید که آنها بدنبال راه حلی برای مشکل خود هستند. شما می توانید راه حل های ممکن مختلفی پیشنهاد کنید. اگر می خواهید خبر بدی بدهید (مثلا اینکه مشکل رفع نشدنیست)، بطور مودبانه و حمایت گر و درحالی که اهمیت مشکل برای خودتان را نیز نشان می دهید به انتظارات واهیشان خاتمه دهید.

گام هفتم:
بسیاری از شما این جمله را شنیده اید: “به مردم اجازه ندهید بدون پرداخت اجاره در سر شما زندگی کنند!”. معنی این جمله اینست که از دست آنها دیوانه نشوید و یا احساس ضربه خوردن نکنید. تصور کنید که به او مانند یک پوشال کاهی (بسیار ناچیز) نگاه می کنید. این درمورد تمام حالاتیست که شما ممکن است ببینید و اهمیتی ندارد آنها چگونه با شما رفتار می کنند. بیاد داشته باشید که ممکن است بدترین حالت آنها را در آن لحظه ببینید.
البته درست است که این کار مناسب نیست، غیر منصفانه است و به کمک به مشتری و پیدا کردن راه حلی برای او منجر نمی شود ولی شما نباید فکرتان را بخاطر یک مورد مشتری عصبانی مشغول کرده و یا نگرانی در خود ایجاد کنید.
ارتباط بین سازمان و مشتریان، و ارتباط بین خودتان و همکارانتان را حفظ کنید. این کار را می توانید بوسیله تماس با آنها در ارتبطات مثبت و از طریق ایجاد ارتباط های دو طرفه که روی دیگران نیز تاثیر خواهد گذاشت از راه های مختلفی که تابحال برای شما ناشناخته بوده اند انجام دهید.

منبع: aminkarimi.com

]]> http://aminkarimi.com/archives/187/feed 2 http://aminkarimi.com/archives/179 http://aminkarimi.com/archives/179#comments Sun, 27 Sep 2009 22:29:06 +0000 امین http://aminkarimi.com/?p=179 باید اعتراف کنم من نیز گاه به آسمان نگاه کرده ام.. دزدانه!
در چشم ستارگان.. نه به تمامی شان!
تنها بدانها که شبیه ترند به چشمان تو..

پ.ن: اگر فیلم “گاهی به آسمان نگاه کن” رو ندیدین حتما ببینید، یه شاهکاره!

این روند آنچنان ساده است که غیر ممکن است کسی در آن اشتباه کند. مثلا شما غیر ممکن است یک محصول را نساخته باشید و شروع کنید به محصولی که وجود ندارد تبلیغ کنید. یا امکان ندارد برای محصولی که نیست سایت بسازید.
به همین صورت هم امکان ندارد شما کاربران را به سمت سایتی راهنمایی کنید که وجود ندارد. مگر این که شما مدیر بخش تبلیغات سونی باشید!

وقتی سونی PSP Go را عرضه کرد تمام طرفداران PSP چشم به راه اطلاعات بیشتری از این دستگاه جذاب بودند. سونی با ارائه PSP برخلاف حدس‌های اولیه، گام بزرگی در راه سیطره بر دنیای کنسول‌های دستی بازی برداشت.

اما سونی در راه تبلیغ PSP Go اشتباهی خیره‌کننده و نابخشودنی برداشت.

جریان از آنجا شروع شد که اگر شما در انگلستان یا کلا آن منطقه از اروپا بودید حتما با تبلیغات پی‌ اس پی گو روبرو شده‌اید که شما را به سایت این محصول راهنمایی می‌کرد.
آدرس سایت در همه تبلیغات www.pspgo.co.uk عنوان شده بود. تا اینجا مشکلی نبود. مشکل از جایی شروع شد که www.pspgo.co.uk آدرسی نبود که در هیچ کجا ثبت شده باشد!

هنوز معلوم نیست چه کسی؟ ولی وقتی برای چنین محصولی تبلیغ می‌کنید باید انتظار داشته باشید سریعا طرفداران به سایت هجوم ببرند برای اطلاعات بیشتر و یکی از همان‌ها هم این دامنه را ثبت کرد. شیرینی داستان آنجا بود که در این آدرس تبلیغاتی مربوط به بزرگترین رقیب PSP Go یعنی Nintendo DSi به نمایش در آمد!

هیچ شخصی این امر را به گردن نگرفت. PSP Go هم در ردیف تثبیت نام تجاری بود و کاری نمی‌شد کرد. اگر هم می‌شد وقت می‌برد و این یعنی شکست پروژه تبلیغاتی!

هم‌اکنون همان دامنه هم واگذار شده است و به پروژه GNOME کمک می‌کند. البته محتوای خاصی دیگر در آن انتشار نمی‌یابد ولی PSPGO را به Program Service for Project GNOME Organization نسبت می‌دهند تا انتخابش را از سوی پروژه گنوم توضیح دهد! هر چند بدیهی است این دامنه به پروژه گنوم وابسته نیست.

حالا دیگر اثر تبلیغاتی آن پروژه کاملا به ضرر سونی شد و اگرچه به خاطر کمک به گنوم ممکن است خیلی‌ها این دامنه را دوست داشته باشند ولی نفرتی که مسئولان سونی از این دامنه پیدا کردند قابل کتمان نیست.
آنها درس سختی از این دامنه گرفتند. تبلیغ می‌کنی بکن. ولی برای چیزی که وجود دارد!

پی‌نوشت: درست است سونی این بار خیلی اشتباه کرد اما آنها کارمندان فوق‌العاده باهوشی هم دارند. برای مثال مسئول سایت این سونی را بدون شک به خاطر استفاده از وردپرس برای استفاده از مدیریت سایت‌شان باید تحسین کرد.

منبع: ۱fathi.com